O mnie

Na początek wypadałoby się przedstawić. Mam na imię Iza. Urodziłam się 16.05.1989 w Małym Mieście w naszym Pięknym Kraju.
W wieku lat pięciu Dziadek przez przypadek nauczył mnie czytać, co stało się zalążkiem wielu zabawnych sytuacji i krępujących całą rodzinę pytań w stylu: co to znaczy, że dziewczyny uprawiają seks lub co to jest oligarchia magnacka…

Rok później Rodzice, chcąc uniknąć dalszych dziwnych pytań z mojej strony zapisali mnie do szkoły muzycznej. Tak zaczęłam grać (to za dużo powiedziane) na skrzypcach, może raczej próbować wydobyć z nich jakiś ładnie brzmiący dźwięk. Chyba stopniowo zaczęłam chwytać, o co chodzi, bo skończyłam Państwową Szkołę Muzyczną I-go stopnia. Lata mijały i nawet dostałam się do stopnia II. Za rok kończę moją edukację muzyczną po 12 latach. Kończę pewien etap.
W tak zwanym międzyczasie udało mi się napisać kilkanaście wierszy, wydać tomik i stracić chęć na pisanie ich już na zawsze.
Po przerwie w pisaniu lub jak kto woli, szukaniu natchnienia powstały “Zasady muzyki”, dzięki czemu zrozumiałam, że proza to jest to.
Dziś moja spuścizna to kilkanaście opowiadań i jeszcze więcej esejów oraz felietonów (kiedy ja miałam na to czas?).

Cztery lata temu wcieliłam się w Pana Hioba z Biblii i doświadczyłam atopowego zapalenia skóry, co w moim mniemaniu nie było karą za grzechy, a jedynie próbą mnie samej, igraszką losu. Niestety specyfika tej choroby nie pozwala mi na rozwijanie skrzydeł skrzypaczki. Pomimo tego od dwóch lat mam swój własny kwartet smyczkowy i jestem z Niego bardzo dumna (jak zresztą cały Nasz skład).

Namiętnie pochłaniam książki Coelha, Sochy i Schmitta. Nie lubię Harry’ego Pottera, chociaż nie obnoszę się z szykanowaniem grafomaństwa J.K.Rowling.
Z moich głośników, czy to komputerowych, czy z wieży hi-fi czy słuchawek przenośnego sprzętu grającego najczęściej słychać Mozarta, SDM, WGB, Joe’go Satriani, Marka Grechutę, Noę, Antoninę Krzysztoń i Piwnicę Pod Baranami.

Jestem osobą, którą chyba niełatwo zaszufladkować.
I dobrze.

Pozdrawiam,
Iza(nna)