O mnie

Na początek wypadałoby się przedstawić. Mam na imię Iza. Urodziłam się 16.05.1989 w Małym Mieście w naszym Pięknym Kraju.
W wieku lat pięciu Dziadek przez przypadek nauczył mnie czytać, co stało się zalążkiem wielu zabawnych sytuacji i krępujących całą rodzinę pytań w stylu: co to znaczy, że dziewczyny uprawiają seks lub co to jest oligarchia magnacka…

Rok później Rodzice, chcąc uniknąć dalszych dziwnych pytań z mojej strony zapisali mnie do szkoły muzycznej. Tak zaczęłam grać (to za dużo powiedziane) na skrzypcach, może raczej próbować wydobyć z nich jakiś ładnie brzmiący dźwięk. Chyba stopniowo zaczęłam chwytać, o co chodzi, bo skończyłam Państwową Szkołę Muzyczną I-go stopnia. Lata mijały i nawet dostałam się do stopnia II. Łącznie dwanaście lat ze skrzypcami.
W tak zwanym międzyczasie udało mi się napisać kilkanaście wierszy, wydać tomik i stracić chęć na pisanie ich już na zawsze.
Po przerwie w pisaniu lub jak kto woli, szukaniu natchnienia powstały “Zasady muzyki”, dzięki czemu zrozumiałam, że proza to jest to.
Dziś moja spuścizna to kilkanaście opowiadań i jeszcze więcej esejów oraz felietonów (kiedy ja miałam na to czas?).

Pięć lat temu wcieliłam się w Pana Hioba z Biblii i doświadczyłam atopowego zapalenia skóry, co w moim mniemaniu nie było karą za grzechy, a jedynie próbą mnie samej, igraszką losu. Niestety specyfika tej choroby nie pozwala mi na rozwijanie skrzydeł skrzypaczki. Pomimo tego dwa lata miałam swój własny kwartet smyczkowy.

Namiętnie pochłaniam książki Coelha, Hilsenratha, Prochaśki, Hołowni, Gretkowskiej, Sochy i Schmitta. Nie lubię Harry’ego Pottera, chociaż nie obnoszę się z szykanowaniem grafomaństwa J.K.Rowling.
Z moich głośników, czy to komputerowych, czy z wieży hi-fi czy słuchawek przenośnego sprzętu grającego najczęściej słychać Mozarta, SDM, WGB, Steczkowską, Marka Grechutę, Noę, Antoninę Krzysztoń i Piwnicę Pod Baranami.

Jestem też studentką muzykologii na UWr. Tu odnalazłam w sobie to, czego wcześniej nie dostrzegałam. Poza tym uczę się odkrywać muzykę w zupełnie inny sposób, z drugiej strony. Uświadamiam sobie zjawiska, o których – mimo dwunastu lat edukacji muzycznej- nie miałam pojęcia.

Jestem osobą, którą chyba niełatwo zaszufladkować.
I dobrze.

Pozdrawiam,
Iza(nna)