“Łatwiej razem iść pod wiatr…”

Tak śpiewa Przemyk razem z Nosowską.

Właśnie spieprzyłam wszystko, co mogłam. Dlaczego ja ciągle trzaskam klapką Nokii, jak tylko coś jest nie po mojej myśli? On chciał mi się tylko wygadać, bo też Mu ciężko. Z jednej strony Jaskółka, z drugiej ja. Ale jaka ja? Która? On uwielbia tą dawną mnie. Tą inną. Pogodną, pewną siebie, ze wszystkimi wadami ale ze świadomością mojej walki. A teraźniejsza ja to zakompleksiona, przybita, ponura. Beznadziejna. Wiem, że Go wkurzyłam odrzucając połączenie. Wiem. Ale wcale nie jest mi z tym lepiej. Mówi mam Cię na dzisiaj dość, ale pewnie jutro się to zmieni. Kochany. Ale ile razy jeszcze wytrzyma? Muszę wziąć się w garść i powiedzieć Mu wreszcie, co mi leży na sercu. Bo nie wytrzymam, a i mogę nie zdążyć. Proszę Cię, Żółwiku, wysłuchaj mnie. To bez sensu. Jest stanowczym mężczyzną. Nie zmienia zdania. Dziś w nocy zapewne podejmie decyzję. Wyrzucić mnie po raz kolejny ze swojego życia i zadręczać się tym, czego nie było, a mogło się wydarzyć i to w całkiem niedalekiej przyszłości? A może dać mi szansę, wysłuchać i cierpliwie czekać na mój kolejny wybuch i znów stanąć przed wyborem. Chyba, że uda mi się odnaleźć swoje dawne ja. Może znów je razem odkryjemy…

Nikt mnie nie rozumie tak, jak On…