“Czuwać, kiedy licho śpi…”

Święta, święta i po świętach…

Przyniosły za to koleją piosenkę. Energetyczną, ciepłą, wiosenną, lekką i przyjemną.

Chciałbym Michał Bajor
Chciałbym mieć
Taką sieć
By w nią wpleść
Życia treść
By nią kraść księżycowe światło
Albo róż
Rannych zórz
Taką sieć
Chciałbym mieć
By w nią wpaść i nie wypaść łatwo.

Chciałbym trwać
Żeby znać
Zapach łąk
Czułość rąk
W ustach mieć kosmyk twoich włosów
Dłonie spleść
Oczy wznieść
Zapaść hen
W piękny sen
Pośród traw i rozkwitłych wrzosów

Być w siódmym niebie
Czuwać kiedy licho śpi
Nucić dla ciebie
Pisać pieśni jak K.I.

Chcę dać ci
Jasne sny
Ranne mgły
Wonne bzy
Nocne ćmy ptaki i zwierzęta
Letni sad
Świat bez wad
Stary płot
Ptasi lot
Wszystko co pamięć zapamięta

W pustych drzwiach
Staje Bach
Strząsa szron
Daje ton
Gra nam pieśń na sopelkach lodu
Pragnąłbym
Znaleźć rym
Śpiewać z nim
Słońca hymn
Sławić cud porannego chłodu

Wzrok mieć spokojny
Liczyć tylko dobre dni
Wyrzec się wojny
Śpiewać pieśni jak K.I.

Chciałbym mieć
Taką sieć
Schwytać w nią
Nudę złą
Blaskiem ją rozpromienić w jasność
Potem nieść
Dobrą wieść
Zmienić lęk
W piękny dźwięk
Taką sieć chciałbym mieć na własność

Mógłbym też
Jeśli chcesz
W strofach skryć

Życia nić
Wtedy już zawsze będziesz ze mną
Może świat
Za sto lat
Będzie trwał
Tak bym chciał
Złowić go w moją sieć tajemną

By każda wiosna
Niosła same dobre dni
Ty nam blogosław
Wiecznym piórem swym K.I.

W święta nic szczególnego. Wigilia, pasterka (chociaż tu można nadmienić, że na nią poszłam i było naprawdę ciekawie. Pośpiewałam kolędy i od razu miałam uśmiech na twarzy.)

Ostatnio sporo się dzieje. Święta się skończyły, zaczęłam spać po 11 godzin, co można uznać za niezdrowe. Budzę się w południe, bo wtedy nas zegar z kukułką bije aż dwanaście razy i nie sposób tego nie usłyszeć. Po śniadaniu (?) oddaję się sprzątaniu mojego pokoju, później “trochę” nauki (bo “trochę” zaległości się narobiło przez chore oskrzela), skrzypce i rodzina. Późnym wieczorem uruchamiam Skype i się zaczyna A powiem Wam, że rozmowy o tej porze są bardzo owocne, bo wtedy człowiekowi otwiera się umysł, mówi szczerze i otwarcie. A to ma same plusy! Około godziny 1.30 zaczyna się donkiszonowska walka z bezsennością. Na ogół kończy się ona jakimś głupim filmem bez fabuły (ale czy to możliwe?Tak, możliwe o drugiej w nocy.). Jednak dzisiejszej nocy wpadłam na inny pomysł- obejrzałam Candymana i nie spałam o wiele dłużej. Do tego mój mózg zaczął wytwarzać fałszywe obrazy, ja słyszałam dziwne dźwięki. Na szczęście znalazł się ktoś, kto też nie spał- choć nie przez
Candymana- i miałam z kim pogadać.

Buxtehude nawalił i w Sylwestra siedzę w domu. Świetnie. Jeśli taki będzie cały rok, to przynajmniej będę mieć sporo czasu na naukę i ćwiczenie na skrzypcach. Dzięki.
Łaski bez. Pobawię się na studniówce! I to bez Niego, co nie oznacza, że sama. Zaprosiłam starego przyjaciela (choć tego słowa z reguły nie używam, bo przyjaźń damsko-męska to fikcja) i zamierzam bawić się świetnie. Bez Buxtehude’a.

Sukienka, buty, torebka…
Nie mam, nie mam, mam (ale czy będzie pasować do tego, czego jeszcze nie kupiłam?)