Jesienna zaduma

Jesień sprzyja myśleniu. I pisząc to zdanie wcale nie mam na myśli wytężonej pracy umysłowej, która swoją drogą by się przydała, bo niedługo koniec pierwszego trymestru, a raczej myślenie towarzyszące długim spacerom. W naszych głowach krążą dekadenckie myśli, a spod parasola obserwujemy spadające z drzew bezbronne liście i rozbijające się o ziemię skorupki kasztanów. A co z nami samymi? Co my robimy? Chodzimy bezproduktywnie po mieście. Podczas całej wędrówki nie zauważamy innych ludzi. Błąd. Czyżbyśmy byli aż tak samolubni? Czy najtrafniejszym określeniem na nas będzie egocentryzm? Odpowiadamy, że nie. Że to tylko taki okres, pragniemy zostać sam na sam z własnymi myślami. Ale czy dochodzimy do jakichś konkretnych wniosków? Nie. Dni przemijają. Gdy rano dzwoni budzik marzymy o chwili, kiedy znów położymy się do łóżka i zaśniemy. Tym bardziej, że perspektywa nadchodzącego dnia nas przygnębia. Kilka kartkówek, może jakiś sprawdzian. Życie jest piękne. Precz ze starożytnymi filozofami! Życie jest brutalne, a nie piękne. Szaro, buro i na dodatek ciągle leje. Jak tu się wziąć w garść? Tylko zakopać się pod kołdrę i przeczekać jesień, zimę…wyjść wiosną, kiedy świat zaczyna nasycać się barwami. Ale nie. Wybrało się szkołę ponadgimnazjalną, trzeba cierpieć. Bądź co bądź ma to jakieś plusy. Warto się zmobilizować i wstać, bo w szkole czekają nasi znajomi i przyjaciele. W szkole spędzamy z nimi pół dnia i jakoś to jest. Rodzice mówili ci, żeby się uczyć, bo to bardzo ważne, żeby mieć wykształcenie. Można wtedy być „kimś” i do „czegoś” dojść. Mamo, tato. Codziennie dochodzę do szkoły i to też jest mój mały sukces. Teraz, kiedy pogoda jest beznadziejna, a ciśnienie niskie każda wykonana czynność to jest coś.
Ale nie. Nie możemy tak po prostu nic nie robić. Popadać melancholię. Od ciągłego obserwowania spadających liści może porządnie zakręcić się w głowie. A potem nie daj Boże jeszcze jakieś choróbsko i odleżyny po grypie. Wtedy to już na pewno obserwowanie liści gwarantowane, chyba że ktoś nie ma łóżka naprzeciw okna. Błędne koło. Jaka jest więc recepta na uchronienie się od jesiennej zadumy? Trzeba działać. Zajęcia dodatkowe, taniec, nauka języków, spotkania z przyjaciółmi i silna wola na zachowanie pozytywnej energii. Trzeba ją w sobie zakonserwować, żeby przetrwała do wiosny, ale w chwilach kryzowych korzystać z niej ile się da. Jak to mówiła Judyta: „Nie wolno się poddawać. Nigdy w życiu!”

Felieton ukazał się w 1. numerze eLOmentu